100 dagen (en een beetje)
Leestijd: 8 minuten - geschreven door: Ronnie Niemeijer100 dagen (en een beetje)
Maandagavond 29 juni, iets na tienen, ik mik mijn tas met een sierlijke boog naast mijn bureau. Na een lange, maar belangrijke raadsvergadering, staat het zomerreces voor de deur. Tevreden, maar moe, voldaan maar ook toe aan andere dingen dan de politiek.
Op 31 maart ben ik beëdigd voor mijn tweede periode als raadslid, begin juli was het 100 dagen later.
Na 100 dagen in een functie binnen het openbaar bestuur is het gebruikelijk om even terug te blikken. Mijn reflectie, als voor de tweede keer gekozen raadslid, valt in het zomerreces: in de zon, met het geluid van de zee op de achtergrond, kijk ik terug op een bijzondere, drukke en uiteindelijk inspirerende periode.
De verkiezingen
De verkiezingen verliepen voor Gemeentebelangen zeer goed. We behaalden de grootste stemmenwinst van alle partijen. Daarmee liet de kiezer ons zien dat het beleid van de afgelopen vier jaar wordt gesteund. Met die wetenschap heb ik vol overtuiging op 31 maart de belofte afgelegd dat ik voor vier jaren weer mijn ziel en zaligheid geef aan het raadslidmaatschap om mij in te zetten voor onze mooie gemeente, Olst-Wijhe.
6Ondanks de grote winst tijdens de verkiezingen, werden we helaas niet de grootste partij – de reden is bekend - waardoor de verkenningsfase om een coalitie te vormen door een andere partij werd geleid.
Als één van de twee onderhandelaars namens Gemeentebelangen mocht ik samen met Marcel Blind begin april met de verkenner spreken. Het proces tijdens en na de verkenning heeft – en niet alleen bij mij - de nodige verbazing en verbijstering opgewekt. Het zou mij niet verbazen dat daar - op een gepast moment - nog wel eens een boekje over open wordt gedaan.
En over een boek(je) gesproken: ik heb meerdere malen in aanloop naar de verkiezingen het boek Binnenskamers van Job van Meijeren en Jochem Hoogenboom gelezen. Wat mij betreft verplichte kost voor alle (toekomstige) informateurs/verkenners, formateurs en politieke partijen (https://www.necker.nl/boeken/boek-binnenskamers/).
Zoals de schrijvers zelf aangeven, geeft het boek een helder beeld van het formatieproces, inclusief de valkuilen, voetangels en berenklemmen die daarbij op de loer liggen. Met deze inzichten die de lezer van dit boek opdoet, had naar mijn idee het verkenningsproces in Olst-Wijhe - indien bij de juiste betrokkenen vooraf paraat - mogelijk zorgvuldiger kunnen verlopen.
De verkenner concludeerde in haar eindverslag ondubbelzinnig dat een coalitie van Gemeentebelangen, CDA en VVD het meest voor de hand lag. Conform het afgesproken formatieprotocol zijn deze partijen direct aan de slag gegaan.
De suggestie - door enkelen gedaan - dat tijdens de verkenning eerst met alle partijen uitgebreid over de inhoud moet worden gesproken en pas daarna naar de onderlinge verhoudingen wordt gekeken, draait het proces om (hierbij verwijs ik graag naar de praktijk in bijna alle gemeenten - wederom verwijzend naar het boek Binnenskamers-). Dat voelt voor mij als solliciteren bij een bedrijf waarvan je nog niet weet of je je ermee kunt verbinden, maar wel alvast de functie-inhoud en arbeidsvoorwaarden bespreekt. Bovendien wordt daarmee de rol van de verkenner miskend, terwijl het juist haar/zijn taak is om te beoordelen welke samenwerking inhoudelijk én relationeel kansrijk is.
Ik houd het er maar op dat teleurstelling gekke dingen met mensen kan doen.
De formatie
Voor mij, als medeonderhandelaar, volgden vanaf eind april intensieve weken vol overleg, gesprekken met de ambtelijke organisatie, het bestuur en de fractie, en vooral veel huiswerk. Werkweken en weekenden liepen naadloos in elkaar over, maar met resultaat: op 16 juni overhandigde formateur Ellen Nauta het bestuursakkoord Betrouwbaar en bestendig: de basis op orde aan de gemeenteraad, vanaf dat moment was het college gevormd en de coalitie gesmeed.
Vervolg
Goed te weten: zowel de verkenner als de informateur hebben aangegeven dat het van belang is dat alle partijen met elkaar in gesprek gaan, om de onderlinge relatie tussen coalitie en oppositie te normaliseren. Inmiddels zijn daar daadwerkelijk inhoudelijke stappen in gezet. Naar mijn verwachting lost dat niet het verschil van inzicht op alle thema’s op, maar kan het wel de onderlinge relatie verbeteren.
Aan het werk
Ondertussen draait het nieuwe college op volle toeren. Ook Gemeentebelangen is alweer volop aan het werk met moties, amendementen en vragen. De nieuwe fractie is goed op stoom.
Aansluitend aan de formatie stond de belangrijkste raadsvergadering van het jaar op de agenda, namelijk de behandeling van de kadernota 2027-2030 en de jaarstukken 2025. Voor mij was het in een kort tijdsbestek schakelen, maar ik heb volledig geleund op onze financiële man binnen de fractie. Ik durf gerust uit te spreken dat hij, tevens voorzitter van de auditcommissie, de beste financiële man van de raad van Olst-Wijhe is.
Kritisch, doch constructief en vooral samenwerkend met alle andere partijen, is het een prima raadsvergadering geworden.
Tot slot
Ik voel mij vereerd dat ik opnieuw vier jaar fractievoorzitter mag zijn van deze prettige en getalenteerde fractie van Gemeentebelangen. Raadslid zijn is per definitie een grote eer. Je bent gekozen om de inwoners van Olst-Wijhe te vertegenwoordigen. Juist daarom stoort het mij wanneer een raadslid tijdens belangrijke vergaderingen onderuitgezakt en (voor mijn gevoel) ongeïnteresseerd laat blijken dat hij/zij er met tegenzin zit, dat past niet bij de rol van volksvertegenwoordiger en al helemaal niet als je buiten de raad wel deze rol etaleert.
Ik heb nog vier weken reces om te bedenken of ik een motie indien, die bijvoorbeeld openlijk ongeïnteresseerde raadsleden verplicht het Reglement van Orde tien keer over te schrijven in de kamer van de bode. Bijkomend voordeel: daarmee wordt meteen de kennis van het reglement van orde van de gemeenteraad bijgesprijkerd. 😉
The day after
Maar alle gekheid op een stokje, ik begon mijn verhaal over maandagavond 29 juni en ik eindig deze met dinsdag 30 juni. Dinsdag, dat is onze vaste oppasdag. Gewoon met beide benen op de grond en dat doen wat het belangrijkste is in mijn leven (en dat van mijn vrouw) en dat is oppassen op onze 3 kleinkinderen. Dan besef je wat er allerbelangrijkste is in het leven!
